Terwijl ik deze column schrijf zit ik in mijn hotelkamer in de rand van het centrum van het eeuwenoude stadje Cordoba in Andalusië, Spanje. De siësta is bijna voorbij en de gehele stad ontwaakt weer na een middagdutje te hebben gedaan. Niets voor mij, aangezien ik moeër wakker word na een dutje dan wanneer ik dat niet doe. Gewoon rusten is dan ook prima. Ik ben al in vele Spaanse steden geweest, ter grootte van Rotterdam tot aan de kleinere stadjes. Eén ding hebben ze allemaal gemeen: net zoals in Nederland bestaan ze uit wijken.

Eén van de leukere onderdelen van mijn reizen vind ik het ontdekken van gebieden waar de gemiddelde toerist niet komt. Dit zijn dan meestal de buitenwijken waar “niets” te beleven is. Toen ik in Burgos was, een middeleeuwse stad waar veel pelgrims doorheen trekken, wilde ik na het genieten van het uitzicht op een heuvel, een klooster bezoeken. Google Maps gaf me de snelste route maar ook de route die niet door het historische centrum ging. Dat is mooi meegenomen dacht ik bij mezelf. Ik liep door de wijk en genoot van de rust op straat. Het enige wat dan open is, zijn de cafés waar voornamelijk oudere mensen zitten. Ze kijken me vreemd aan. Ik vermoed dat ze zich afvragen wat ik hier doe. Moet ik naar het centrum gaan? Ja daar was ik al geweest en nu wil ik de rest zien, wat de stad de stad maakt.

Zo voel ik dit ook met Mathenesse. Veel van mijn vrienden en kennissen vinden dat ik in Schiedam woon. Het zit er inderdaad tegenaan maar de gemeentegrens is toch echt duidelijk te zien op de Franselaan. Wat niet duidelijk te zien is, is toerisme. Hoe vaak zie ik een toerist in onze wijk? Ik denk niet vaak. Meestal zijn ze te herkennen aan de manier hoe ze zich kleden en hoe ze bepakt zijn. Maar er wonen veel verschillende mensen in onze wijk. Niemand valt dan echt op. Hooguit Mathenesse zelf, voor wie de moeite neemt om goed te kijken en beseft dat er in Mathenesse ook genoeg te ontdekken is.

Tekst: Thomas Heuijerjans

Fotografie: Oscar Langerak