Een strip die exclusief te lezen is in de wijkkrant. Gemaakt met veel liefde door Valentijn Hamel (31), vaak te herkennen aan een muts met konijnenoren en een snor. Na een turbulent leven te hebben geleid als twintiger, droomt hij als dertiger van een heel gewoon, saai leven. Hij vond rust en een hechte gemeenschap in Mathenesse. Zijn stripverhalen zijn daarom een liefdesbrief aan de wijk.

“Ik heb heel wat uitdagingen gehad en nu heb ik behoefte aan een basis.” Voor hem is dat een baantje in de buurt en mensen om je heen bij wie je jezelf niet hoeft te verdedigen. Hij woont nu vier jaar in de wijk en hoe langer hij hier woont, hoe meer hij de gemeenschap ontdekt. Vooral het Leerstation vindt hij een fijne plek. “Het voelt als een dorp in een gehaaste stad. Ik kan hier met grote en kleine vragen terecht,” vertelt hij. Voor iemand die het rustiger aan moet doen, is dat heel fijn.

Twee jaar geleden kwam hij erachter dat hij een fysieke handicap heeft. Daardoor moest hij sommige dromen laten varen en nam zijn leven een andere wending. Waar hij er eerst naar streefde om zoveel mogelijk te doen in zo min mogelijk tijd, heeft hij geleerd dat dat simpelweg niet gaat. Hij leerde dat het sowieso niet om prestaties draait. “Het gaat ook gewoon om mens zijn.”

Ondanks een aantal hobbels en obstakels is er altijd één rode draad in zijn leven. Verhalen vertellen. Kunst maken. Kunst ziet hij als een perfect bordje om een boodschap op te serveren. Sinds hij een potlood kon vasthouden, tekende hij al. “Ik heb een hele brave houtenblokken-Sesamstraatopvoeding gehad. Zo min mogelijk tv en zoveel mogelijk creativiteit.” Hij tekent wanneer hij een verhaal te vertellen heeft. En daarvan zitten er, als beelddenker, veel in zijn hoofd.

Inmiddels doet hij ook spoken word en drag. Veel van de verhalen die hij vertelt, zijn persoonlijk. Vaak komt het voort uit een gemis. “Ik vind dat de wereld wel een leukere, zachtere plek mag zijn.”

Valentijn is transman. Daarom vindt hij het belangrijk dat er licht wordt geworpen op queerverhalen. Met zijn verhaal wil hij bepaalde normen en regels omtrent gender doorbreken. Niet alleen voor transmensen. “Iedereen kan ervaren dat de regels die we kennen, de normen, niet allemaal altijd van toepassing zijn.” Als voorbeeld noemt hij dat hij als jongen wel borsten heeft en zou willen dat dat minder een probleem zou zijn. “Ik denk dat heel veel vrouwen dat ook zo voelen. Zo van: ‘wij moeten allemaal een bikini aan in de zomer, anders worden we raar aangekeken, en mannen niet. Flauw hoor.’”

‘Konijn met Snor’ bestaat, zo omschrijft hij zelf, uit simpele lijnen. Hij ontdekte dat hij met een paar lijnen al verhalen kan vertellen. Bij gebrek aan energie is dat heel fijn. De strip gaat over wat Valentijn in de wijk doet, wat er speelt of wat op dat moment belangrijk is. Op dit moment tekent hij deze strip het vaakst.

Dat hij de striptekenaar van de wijkkrant is, vindt hij stiekem wel een eretitel. Dat komt voornamelijk doordat hij een groot voorstander is van investeren in gemeenschappen. “Vaak begint dat gewoon bij je buren.” De titel past hem daarom goed en hij draagt hem met trots.

Tekst: Jessica Mulder

Fotografie: Oscar Langerak