Tijdens een wandeling langs het gebouw van de gemeente Rotterdam, ingeklemd tussen het Experience College, het water en de voetbalvelden, raak ik in gesprek met iemand van de gemeente. Hij verplaatst takken, zegt hij. Ik vraag rustig door. Hij werkt er al 49 jaar.
Hij vertelt over plantenbakken die bewoners hebben aangevraagd én gekregen, maar die ze te vaak niet netjes verzorgen. Hij vertelt dat er mensen zijn die dat controleren. Als er gemeld wordt dat ‘het een rommeltje is’, worden de bakken weggehaald.
Ik vraag of er dan bij de bewoners wordt gecheckt wat er aan de hand is. Ik zie felle blauwe ogen die zeggen: “Waar bemoei je je mee? Wil je zeggen dat ik mijn werk niet goed doe?”
Hij maakt kortaf duidelijk dat hij ‘geen zin heeft in een woke gesprek’. Huh? De opdracht is weghalen. Dat regelt hij. Een plantenbak die geen aandacht krijgt is voor hem geen argument om aan te bellen.
"We hebben veel aan witte mannen en de VOC te danken", zegt de man van de gemeente. Hij dooft zijn peuk. Ik denk aan de ellende die de VOC voor veel mensen heeft gebracht. Als ik zeg dat de pijn van die tijd nog niet verdwenen is, sluit hij de roldeur voor mijn neus.
Woke? Wie is er wakker? Ik loop langs de plek waar een paar minuten eerder zijn collega onderuitgezakt in zijn busje zat. Met draaiende motor lijkt hij een dutje te doen.
Wat als deze gemeenteambtenaar bij bewoners zou informeren of ze ergens ondersteuning bij nodig hebben? Als hij een niet onderhouden plantenbak zou kunnen zien als onmacht, misschien zelfs als rode vlag dat er achter de voordeur meer aan de hand is?
Als mensen minder goed voor hun omgeving zorgen, is dat een signaal. Het laat zien dat er iets niet goed gaat. Kunnen mensen oog hebben voor elkaar?
Illustratie: Kijken met je hart | limografie print en plant | © Carla Belksma | 2026
Tekst: Carla Belksma
Foto: Sylvana Robbers
