Overvolle afvalcontainers, naast de containers gedumpte vuilniszakken, opengescheurde vuilniszakken, zwerfvuil door de hele buurt. Al een tijdlang worstelt Mathenesse met afvalproblemen. De gemeente zegt voortvarend te werk te gaan, maar bewoners merken daar nog weinig van.

Een vuilniswagen leegt containers, een veegploeg veegt dat het een lieve lust is. In een videofilmpje van Open Rotterdam over het gemeentelijke afvalbeleid voor Mathenesse (d.d. 4 augustus) is te zien hoe het Wijkreinigingsteam op volle toeren draait. Op de voorgrond vertelt de gemeentelijke gebiedscoördinator van Mathenesse over de aanpak: “’s Ochtends gaan we naar buiten om te kijken wat voor afval er ligt en hoeveel. Aan de hand daarvan wordt een plan gemaakt.”

We zien hoe bakken worden geleegd, naast de container geplaatste zakken worden meegenomen en hoe er ijverig voor en achter de veegwagen wordt geveegd. De gebiedscoördinator vertelt dat containers dagelijks worden gecontroleerd en dat het team meldingen van volle containers doorkrijgt via een sensorsysteem. En over de maandelijkse schouw: “We noteren wat kapot, vies en onveilig is. Dat moeten we binnen een bepaalde tijd oplossen. Ik denk dat de gemeente er alles aan doet om de wijk schoon te houden.”

Meeuwen en ratten

Bewoners zijn niet onder de indruk van het filmpje, dat zij als een gemeentelijke pr-actie zien. “Uit welke sprookjesboek komt dit?” vraagt een bewoonster zich in af in de videofilm van Over Mathenesse, waarin bewoners om hun reactie wordt gevraagd. Zij doelt onder andere op het verhaal over de veegwagen, die zij nooit ziet. En op de lachgasflessen waarvan zij drie keer melding deed, maar die er na een week nog stonden.

“Waarom zijn er vijf verschillende teams nodig om de boomspiegel schoon te houden?” vraagt een andere bewoonster zich af: “De één heeft de opdracht om te rapen, de ander om te schoffelen, maar ondertussen blijft het afval liggen.” Een ander: “Onze straat wordt vergeten, overal onkruid en rotzooi.”

Ook vuilniszakken naast de containers vormen een bron van frustratie. “Meeuwen scheuren die zakken open”, signaleert een bewoner. “Het afval komt overal terecht en daar komen ratten op af.”

Een andere bewoner vertelt meerdere keren hiervan melding te hebben gedaan via de MeldR-app: “Dan krijg ik een week later een bericht dat het zou zijn afgehandeld. Niet dus.”

Omdat niet iedereen fysiek in staat is om naar een andere container te lopen als de dichtstbijzijnde vol zit, dringen bewoners aan op meer containers. Maar ze beseffen ook hun eigen verantwoordelijkheid. Een bewoner: “Mensen pleuren van alles op straat. Vanuit auto’s en vanaf hun balkon. De gemeente moet zorgen, maar bewoners moeten ook veranderen.”

Daarom ontstaan er bewonersinitiatieven om in groepjes de buurt schoon te maken en elkaar aan te spreken op rommel. Dat is geen dankbaar werk, weet een bewoner: “Die mensen boksen op tegen degenen die niets doen.” Een actieve bewoonster: “Ik ben ermee gestopt. Als je mensen aanspreekt, krijg je een grote bek.”

“Het heeft onze aandacht”

Auke Bullema (woordvoerder Schone Stad) betreurt de kritiek: “Het komt niet overeen met de inzet die wij in de wijk leveren.” Tegelijkertijd staat hij open voor verbetersuggesties. Zo begrijpt hij de frustratie van bewoners over meldingen die onvoldoende worden afgewerkt: “We proberen goed en zorgvuldig alle meldingen binnen drie dagen op te lossen, maar helaas krijgen we vaker het signaal dat dit niet is gebeurd. Dit heeft onze aandacht. We zijn hier intern mee bezig.”

Aan de roep om meer containers kan geen gehoor worden gegeven, legt Bullema uit: “De ondergrond in dit stadsdeel ligt vol met verschillende kabels en leidingen, waardoor het technisch ingewikkeld en bovendien erg kostbaar is om nieuwe containers te plaatsen. En extra bovengrondse bakken worden alleen geplaatst als het aantal containers niet overeenkomt met het bewonersaantal.”

Hij waardeert de inzet van bewoners die de wijk schoon helpen houden: “Daar zijn we ontzettend blij mee, en we zijn bereid te faciliteren met knijpers en zakken. En blijf ons wijzen op wat volgens jullie beter kan.”

Tekst: Ineke Westbroek

Foto: Oscar Langerak